یک سال و نیم بی جواب
یک سال و نیم از این ماجرا می گذرد. تا به حال بیش از صد بار به دادسرا برای پیگیری پرونده رفته ام. با اینکه پزشک قانونی در همان دو ماه اول نظر قطعی اش را داد و مورد را غرق شدگی اعلام کرد؛ هنوز هم بازپرس مرا و وکیلم را می دواند. من فکر نکنم آن غریق نجات بی مسوولیت و بی قید که در هنگام حادثه در محل حادثه حاضر نبوده بیش از دو بار آنهم شاید به کلانتری آمده باشد. در ابتدا بازرس پرونده را به کارشناسان وزارت کار ارجاع داد که آنها هم با خواندن قرارداد تنها پیمانکار استخر را مقصر دانسته اند. پیمانکار هم در این یک سال و نیم چند باری توسط بازپرس خوانده شده و هر بار بهانه ای را از بازپرس چیزی را برای تحقیق در خواست کرده. در خواست آخر آنها برای تحقیق مجدد از پزشک قانونی بود که رای قبلی را مجددا اعلام کرد. اما آنها باز تقاضای کارشناسی کرده اند
جالب آن است که بازپرس درخواست ما برای احضار شاهد ها را بی پاسخ گذاشته. شاهدهای ترسو و بی مسوولیت ( که من آنها را همتای آن غریق نجات قاتل می دانم) هم پایشان را به کلانتری و دادسرا نگذاشتند. آنها را که پس از پیگیری فراوان تلفن هایشان را پیدا کرده بودم اقرار کرده بودند که سرناجی و دیگر منجیان در لحظه حادثه در محل نبوده ند. البته با وجود رای اول و دوم پزشک قانونی حتی نیاز به آن ترسو های بی مسوولیت هم نیست.
اما ما هنوز داریم می دویم و البته به هیچ نرسیده ایم.
+ نوشته شده در پنجشنبه ۷ خرداد ۱۳۸۸ ساعت توسط مهدی کاوسیان
|
مریم (شروین) اصغری در تاریخ پنجم آذر 1386 در سن سی و سه سالگی در استخر مجموعه طرشت تهران ( معروف به استخر توانیر) در اثر غرق شدگی جان خود را از دست داد. با دریافت نامه رسمی پزشکی قانونی مبنی بر اعلام غرق شدگی همسر دلبند و نازنینم بر آن شدم تا مکانی را در فضای مجازی برای آشنا شدن مردم آن بر خطراتی که آنها را تهدید می کند و همچنین قوانینی که برای این مسائل حیاتی وضع شده است ، آگاه کنم.