آرام بی هیچ حرکتی دنیای بیرون
آب را نظاره می کردم. می دانستم که در دنیای دیگری هستم. اما قادر به برگشتن به
دنیای زندگان نبودم. تلاشی هم برای برگشتن نمی کردم. انگار برایم مهم نبود. فقط نگاه
می کردم ببینم چه می شود. ناگهان یکی مرا دید و مرا بیرون کشید. تنفس مصنوعی را
شروع کرد. و من به ناگاه نفس اول را
کشیدم. با آن نفس همه چیز تمام شده بود. و من برگشته بودم. انگار آن جهان واسط اصلا
وجود نداشت.
به ناگاه از این رویا پریدم. رویا
چنان واضح بود که لحظه لحظه اش برای همیشه در من رخنه کرد. و ماند افسوس من که حتی
در رویا هم کسی منجی من شده بود و آن خیال خوش رنگ باخته بود.
پیوند این پست نوشته شده در سه شنبه 9 مهر1387ساعت توسط مهدی کاوسیان
|
